Interview met Hubert Damen (Witse) door de laatstejaars
van het KA Keerbergen
“De andere kant van Witse”
Keerbergen, 31 januari 2008.
In het kader van gedichtendag 2008 werden de
vijfde- en zesdejaars getrakteerd op een licht erotisch
namiddagje met Hubert Damen, beter bekend als Witse uit de
gelijknamige tv-reeks.
Met de “Tango van het blote kontje” liet hij ons kennismaken
met de prachtige gedichten van Carlos Drummond de Andrade,
onder leiding van het tangokwartet, Quattor d’Amor. Na afloop
konden we hem wat vragen stellen.
Hoe verliep de opvoering van deze namiddag?
Ik vond het een geweldige voorstelling. Ik vond dat er enorme
band was tussen het podium en de zaal. En daar doen we het
ook voor een deel voor. Als ik iets zeg dan zijn ze toch aan
het luisteren. Wanneer dat niet zo is, doe ik eens zo (knipt
met de vingers) om aandacht te trekken. Ik vond het geweldig.
Ik ben helemaal in de wolken. Er was een ongelofelijk
contact, hoewel dat helemaal niet gemakkelijk is. Ik denk dat
jullie de muziek niet gewoon zijn en jullie lezen ook niet
alle dagen poëzie, misschien zelfs nooit.
Je wordt er toch mee geconfronteerd en dat is een moeilijke
opgave voor jullie. Het klikte, dat is goed hé.
Hoe kwamen jullie op het idee van deze
voorstelling?
Het idee kwam van Carlo (Willems), ‘the leader of the band’.
Ik had al eens met hem samengewerkt bij Prometheus, een
klassiek ensemble, waar hij slagwerker is. Hij is een van de
beste van België. We hadden al een tijdje niets meer samen
gedaan en hij vertelde me dat hij een tangokwartet had en
vroeg me of ik daar teksten bij wou zoeken. Ik ben teksten
beginnen zoeken en dan kom je bijna altijd automatisch bij
liefdesgedichten terecht.
Ik kwam bij Drummond de Andrade terecht en het interessante
daaraan is dat zijn poëzie een heel leven bestrijkt. Het gaat
over de ontdekking van de liefde, van het prille begin tot
het einde. Dat vind ik mooi. En zo is het begonnen.
Hoelang zijn jullie al met het project
bezig?
Sinds 2 jaar. Ik denk dat we het een keer of 55 gespeeld
hebben. Je kan het blijven spelen.
Wordt u het nooit
beu?
Neen, want elke voorstelling is toch weer anders. Een zaal
van 200 mensen waarvan de gemiddelde leeftijd 60 jaar is, dat
verschilt natuurlijk van een 16-jarig publiek. Niet dat
ouderen er niets aan overhouden, je staats soms versteld van
hoe ze nadien reageren. Maar het is niet hetzelfde.
We hebben tijdens de tweede voorstelling er een muzikaal
nummer uitgelaten:”Jaloezie” (neuriet) We ondervonden dat het
nummer enkel aansloeg bij 40-plussers. Jongeren van 16 jaar
zien het enkel als iets wat hun bompa vroeger zong. Dan doen
we dat dus anders.
Hebt u een favoriet gedicht van
hem?
Ja. (denkt na) Wacht, ik ga het je meegeven. Het is een
gedicht dat ik nog niet in de voorstelling gebruikt
heb.
HET WOORD
Ik wil geen woordenboeken meer,
vergeefs geraadpleegd.
Ik wil alleen het woord
dat daarin nooit zal staan
en niemand kan bedenken.
Dat de wereld samenvatten
en vervangen zou.
Het woord, meer zon dan de zon,
waarin wij allen in gemeenschap
zouden leven,
zwijgend en
het proevend.
Dichters zijn nu bezig met een nieuwe grondwet voor Europa te
schrijven, een dichterlijke grondwet. Ik vind dat dit erin
moet staan omdat het een partijprogramma zou kunnen
zijn.
Hoe waren de reacties op de
voorstelling?
Goed. De eerste voorstelling gaven we in een Limburgse kerk,
dus waren de zenuwen wel wat gespannen. De reacties zijn over
het algemeen wel goed, wel zijn er mensen die de teksten
verwerpelijk, grof of zelfs pornografisch vinden. Ik vind het
absoluut geen porno. Als je het alleen maar beschouwt als
alle mogelijke standjes die er in de liefde kunnen zijn, dan
zou je kunnen zeggen dat het porno is, maar dan heb je de
gedichten niet begrepen. Daar gaan ze niet over. Gedichten
gaan niet over soixante-neuf, het gaat over de bewondering
van de man naar de vrouw toe en omgekeerd. Die relatie, die
spanning die dat teweeg kan brengen. Waar het voor mij vooral
over gaat, is het geven. Het is ongelooflijk.
Op een bepaald moment zegt hij, in het eerste gedicht “Toen
kuste ze mijn lid”, dat het een geschenk, een godsgeschenk
is. “Ze kuste mij zoals een heilige zou kussen.” Dat is puur
geven. En natuurlijk zet hij daar dan weer- het blijft
natuurlijk een man- zijn machokant tegenover. Dat doet hij
met zoveel humor. Als hij op het einde van het gedicht zegt:
“Ik wist niet dat ik een god tussen mijn dijen had.” dan moet
daar toch om gelachen worden!
Hij meent het toch niet serieus. Ik geloof er niets van. Dat
is een overdrijving. Hoe noemt men dat weer in de
literatuur?
(uw reporter) Een hyperbool.
Aha! Ik heb ze getest en ze kent haar stof!
Bent u nog zenuwachtig voor een
opvoering?
Neen, ik denk niet dat je dat zenuwen kan noemen. Ik heb
altijd mijn tekst bij, dat is geen probleem. Het is een soort
gezonde spanning. Je weet nooit wat een zaal gaat doen. Elke
seconde, elke minuut is uittesten. Hoever kan ik gaan zodat
ik de zaal toch nog naar het volgende gedicht kan laten
luisteren? Ik heb ooit in “De geschiedenis van de soldaat” de
duivel gespeeld voor mannekes van 5 tot 7 jaar. Daar had ik
ze niet meer in de hand. Ik kon gewoon niet meer opkomen.
Iedere keer als ik mijn kop liet zien, begon de zaal te
brullen.
Ze wilden mij weg, ik was de slechterik.
Wat doet u het liefst: televisiewerk of
theater?
Theater. Allereerst heeft het met mijn opleiding te maken.
Toen ik uit Studio Herman Teirlinck kwam, was er in feite
maar 1 carrière: theater. Film is ****; televisie nog
grotere. Maar stilletjes aan moet je dat wat bij gaan stellen
omdat in theater de realiteit is dat je op een bepaalde
leeftijd er je kost niet meer mee kunt verdienen. Als ik
opnieuw kon kiezen, was ik theater blijven doen, en dan
konden ze Witse in hun *** steken. Hoewel het misschien wat
veel dvd-boxen zijn. Theater, niet alleen het contact met het
publiek, maar je kan ook veel dieper gaan. Je kunt je meer
verdiepen want je bent misschien 8 weken met een stuk bezig.
Witse is lezen, 1 dag en dan doen we het. In theater heb je
een veel grotere vrijheid. In televisie is die vrijheid er
ook, maar die van de regisseur is nog veel groter, want ze
kunnen het er gewoon uitknippen.
©2008 SV
Terug naar het
blote
kontje...